Soms denk ik dat ik een sociaal wezen ben. Dan loop ik op straat, zie ik twee mensen lopen die ik niet ken en doe ik mijn mond open om hoi te zeggen, maar komt er alleen een schor geschraap uit mijn keel. Of nog erger: soms klink ik als Kermit de Kikker. Wil ik mensen dus niet in het openbaar plaatsvervangende schaamte bezorgen, dan hou ik mijn mond en kijk ik een andere kant uit als ze langslopen. Wel zo sociaal.