Harses

Er zijn zelfs geen kleine kinderen meer die de staven oppakken om elkaar er de hersens mee in te slaan. De harses, zoals ze hier ooit zouden hebben gezegd. Het zwart-gele tape trilt in de wind. Alleen geesten lopen hier. Misschien. Waarschijnlijk zij ook niet meer. Er zijn geen mensen om bang te maken. Mijn oren zijn zo gevuld met wind en leegte dat ik in de ruis voetstappen ben gaan horen. Dus toch. Een fantoom van mijn gedachten komt stapvoets (te paard dus) voorbij. Ik pak een staaf en sla hem op zijn harses.